Allah’ını Seven Fedakârlık Yapmasın

Trabzonspor’a kim geldiyse, kim oynadıysa, kim yönettiyse hepsi fedakârlıktan bahsetti. Neymiş efendim “Terlettiğim kutsal forma” falan. “Trabzonspor için ölürüm” deyip, ilk fırsatta İstanbul’a kaçanı da gördük. “Trabzon’un çocuğuyum” deyip parası için TFF’ye koşanı da. Delikanlılık gösterisi yapıp, oynadığı mevkide Türkiye’nin en fazla ücretini alanını da. Saha dışında da durum farklı değil. Tribünde bağıran da kendine pay biçti. İki gün Yöneticilik yapan da. Gazetecilik yapan da. Hep bir fedakârlık şarkısı, hep bir ben verdim ama almadım safsatası. Sonra ne mi oldu? Herkes birbirine düştü. En çok ben feda ettim. En çok benim dediğim olmalı fıkrası. Örnekler çok olsa da bu kadarı bile yeter sanırım. Bir “Yahu!” çekesi geliyor insanın. Ne olduysa, neden olduysa, ne geldiyse başımıza bu yüzden geldi. Oysa fedakârlık yerine herkes işini yapsaydı. Sistem daha güzel işlerdi. İşini yapan karşılığını ay sonu banka hesabından alırdı, kurtarırdık ama fedakârlık dedikleri şeyin karşılığını öde öde bitiremiyoruz. Takım küme düşecek, tarihinin en farklı mağlubiyetini almış ama hala fedakârlık, gel dediler geldim, git dediler gittim hikâyesi. Bırakın şu takımın yakasını. Allah’ını seven Fedakârlık değil işini yapsın. Kalın sağlıcakla.